Kannibalen in Rio

Kannibalen in Rio

Uitgebreide en geactualiseerde editie van de klassieker over Brazilië

Flaptekst

Eind jaren tachtig betrekt journaliste Ineke Holtwijk een flat, negen hoog, om de hoek van het strand van Copacabana in Rio de Janeiro. Ze stort zich energiek in het Braziliaanse leven. Haar belevenissen in de marge van haar werk vormen het vertrekpunt voor dit boek.
Het zijn verrassende, onthutsende en vaak hilarische verhalen met hartverwarmende personages. Holtwijk weet de krankzinnigheid van Brazilië prachtig te vangen en te duiden. We zien een land waar niets is wat het lijkt, dat je besef van goed en kwaad wegvreet, pendelt tussen hoop en wanhoop, en gretig is. Het ‘nu’ moet intens geleefd worden, want ‘beleven overtreft alle begrip’. Kortom, een klassieker voor iedereen die meer van dit intrigerende land wil weten.
Met het oog op de Olympische Spelen schreef Holtwijk voor deze editie twee nieuwe hoofdstukken en voegde ze een eigenzinnig minigidsje toe met favorietenlijstjes. Waar en wat moet je per se gegeten hebben? Waar moet je zijn voor goede muziek? Wat zijn doodzondes in Brazilië? Welke films moet je zien voor vertrek? Wat zijn onvergetelijke, onbekende plekken?

 

Eind jaren tachtig betrekt journaliste Ineke Holtwijk een flat, negen hoog, om de hoek van het strand van Copacabana in Rio de Janeiro. Ze stort zich energiek in het Braziliaanse leven. Haar belevenissen in de marge van haar werk vormen het vertrekpunt voor dit boek.

Het zijn verrassende, onthutsende en vaak hilarische verhalen met hartverwarmende personages. Holtwijk weet de krankzinnigheid van Brazilië prachtig te vangen en te duiden. We zien een land waar niets is wat het lijkt, dat je besef van goed en kwaad wegvreet, pendelt tussen hoop en wanhoop, en gretig is. Het ‘nu’ moet intens geleefd worden, want ‘beleven overtreft alle begrip’. Kortom, een klassieker voor iedereen die meer van dit intrigerende land wil weten.

Met het oog op de Olympische Spelen schreef Holtwijk voor deze editie twee nieuwe hoofdstukken en voegde ze een eigenzinnig minigidsje toe met favorietenlijstjes. Waar en wat moet je per se gegeten hebben? Waar moet je zijn voor goede muziek? Wat zijn doodzondes in Brazilië? Welke films moet je zien voor vertrek? Wat zijn onvergetelijke, onbekende plekken?


Recensies
Een reisverhaal dat wegleest als een roman [...] die zaken die Brazilië zo anders en vooral zo interessant maken, weet zij met zo veel smaak op te dissen, dat het net is of je er middenin zit.
Alexandra Besuijen, HP/De Tijd

Een journalistiek verslag dat leest als een avonturenroman [...] Bijzonder informatief, vaak vermakelijk en zeer persoonlijk
August Willemsen, de Volkskrant

Met grenzeloze nieuwgierigheid en een bewonderenswaardige dapperheid stort Holtwijk zich in het Braziliaanse leven [...] sprankelende impressies.
Maarten Steenmeijer, Vrij Nederland

Ineke Holtwijk heeft een feilloos gevoel voor de Braziliaanse krankzinnigheid en ze weet het trefzeker op te schrijven.
Roel Janssen, NRC-Handelsblad

Doordat Ineke Holtwijk gevoel voor humor heeft en ze ook nog eens verdomd goed kan schrijven, is Kannibalen in Rio gewoon een boek om te
verslinden.
Agnès Michot, Viva

Prijs
Gouden Ezelsoor 1997
Prijs voor het best verkochte literaire debuut.

Fragment

Het jaar 2016 begon voor de Brazilianen in 2009. Op vrijdagmiddag 2 oktober om 12.50 uur om precies te zijn. Toen maakte de baas van het Internationaal Olympisch Comité in Kopenhagen bekend dat Rio de Janeiro de Olympische Spelen van 2016 kreeg.

Ambtenaren en scholieren in Rio hadden vrij gekregen om de bekendmaking te kunnen volgen. Op het strand van Copacabana had het Braziliaanse Olympisch Comité twee grote schermen opgesteld. Dertigduizend mensen, de meesten met geel-groene attributen, keken met de voeten in het warme zand naar de ceremonie in Denemarken. Die had wel wat van een Oscaruitreiking. Gelikte presentatoren, smaakmakende filmpjes ter introductie van de kandidaten en een envelop met de uitslag.

Toen de verlossende woorden in Denemarken door de zaal galmden, sprong de aanwezige Braziliaanse delegatie op van de stoelen. Hossend viel men elkaar om de hals. Stervoetballer Pelé, ook aangetreden in Kopenhagen, huilde overvloedig. En president Luiz Inácio Lula da Silva even later op de persconferentie eveneens.  ‘Als ik vandaag sterf, is het leven de moeite waard geweest.’ Want ‘niemand kan nu meer twijfelen aan de kracht van de Braziliaanse economie, aan onze sociale gulheid en aan ons vermogen een planning te presenteren’.  Het zouden ‘de beste Spelen ooit’ worden, verzekerde de president.

Het grote verschil met de andere kandidaat-steden volgens hem? ‘De anderen hebben voldaan aan tabellen. Wij hebben het hart en de ziel ingezet.’ De leden van het Olympisch Comité ‘hebben in onze ogen gezien’ dat Brazilië het enige land was dat de Spelen echt wilde, zei hij. Hij had even in de piepzak gezeten toen president Obama landde om de kandidatuur van Chicago extra glans te geven. Maar ‘God wilde dat wij wonnen’.

Op het strand van Copacabana werd bij de bekendmaking gejuicht alsof het een beslissende goal voor Brazilië in een WK-finale betrof. Het carnaval barstte meteen los.  De marketeers van het Olympisch Comité hadden aan alles gedacht, zoals een populaire zanger om publiek te trekken. En na de bekendmaking een confettikanon en de drumband van de sambaschool die de carnavalsparade had gewonnen.

Met een spandoek zo groot als een half voetbalveld werd wie dan ook bedankt. Rio loves you. De liefde van de Brazilianen voor de medemens en hun passie waren tenslotte uitgevent door het nationaal Olympisch Comité als een grote plus.(…)

Het feest op het strand van Copacabana ging door tot middernacht. De euforie hield nog vele dagen aan. Alle media hadden eerder gemeld dat de strijd tussen de vier kandidaat-steden onbeslist was. Maar het was een makkie voor Rio gebleken. De strandstad had meer dan twee keer zoveel stemmen gekregen als de andere finalist, Madrid.

Triomfantelijk concludeerde het belangrijkste opinieblad dat Brazilië drie wereldmachten had verslagen. De economische macht van Chicago, de efficiëntie van Tokyo en de historie van Madrid hadden Rio niet kunnen onttronen.  ‘Een overwinning met doelpuntenregen,’ kopte een krant. Dat was taal die iedereen begreep.

Volgens sommigen was de marketingcampagne beter geweest dan de kandidatuur zelf. Maar dat kritische geluid werd geheel overstemd door het hosanna van de zege. Behalve bij mij thuis. Maria, mijn huishoudster, was sceptisch. ‘Als ze doen wat ze beloofd hebben, is het mooi. Maar je weet het nooit in Brazilië.’ Met ‘ze’ bedoelde ze de politici. Die hadden gezegd dat dit een gouden kans was om Rio in één klap te veranderen. (…)

(Kannibalen in Rio, geactualiseerde editie. Uit: hoofdstuk 1, Rio loves you)