Argentinië, het land van Máxima

Argentinië, het land van Máxima

Flaptekst
In ‘Argentinië. Het land van Máxima’ staat alles wat iedere Nederlander van Argentinië en de Argentijnen moet weten, nu Máxima Zorreguieta haar intrede doet in de Nederlandse samenleving. Argentinië is een land van uitgestrekte pampa’s en majestueuze bergen, versierders en macho’s, tangodansers en charlatans, psychiaters en beroemde schrijvers. Het land heeft altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitgeoefend op de rijken machtigen van de aarde, maar ook op hoopvolle arme immigranten en op voortvluchtigen uit Europa.
Maar ‘Argentinië. Het land van Máxima’ is meer dan een portret van de hedendaagse Argentijnse samenleving, een herinnering aan de dictatuur en een overzicht van de geschiedenis. Het is een inleiding in de wereld waarin Máxima opgroeide.

Recensies
‘Inburgeringscursus’ Argentinië.
Huub Wijfjes, de Volkskrant.

De bijdragen van Holtwijk, die vijf van de zeven hoofdstukken voor haar rekening nam, beantwoorden het meest aan de pretenties die het boek zijn meegegeven. Zij biedt onderhoudende zedenschetsen over Argentijnse omgangsvormen, over de achtergronden van het klassenbesef en de verwerking van het bloedige verleden.
Edwin Koopman, Trouw.

Een onderdeel dat met plezier is geschreven is het ABC: alles wat je weten moet om je te kunnen redden in Argentinië.
De Journalist.

Fragmenten
Er wordt in Argentinië veel en heftig gezoend. Maar er zuidelijke regels waaraan je je moet houden. Argentijnen van gelijk sociaal niveau zoenen vanaf de eerste kennismakeing met elkaar. Met noemt de naam en daarna buigt men het hoofd naar voren voor een kus. Daarbij kan je ook je hand uitsteken, maar dat hoeft niet. Is er een hand, dan is de volgorde: naam, hand, zoen. Uitsluitend een handdruk wordt snel als koud geïnterpreteerd.
Bij alle hernieuwde ontmoetingen wordt er onmiddellijk en automatisch gezoend. Op het werk (tussen collega’s), in de metro, in de fitness, op straat, in het klaslokaal, in de lift, bij het binnenkomen van de kerk of bij het verlaten ervan. Komt men elkaar meermalen pe dag tegen, dan is het iedere keer opnieuw raak. Zoenen! (…)
Er zijn diverse technieken. Vrouwen onder elkaar schuiven de wangen langs elkaar en tuiten hun lippen in de lucht. Het voordeel van de luchtkus is dat de make-up in orde blijft en vervelende botsingen in het geval van hoeddraagsters worden voorkomen. Mannen daarentegen, en zeker als er sprake is van amoureuze aspiraties, trachten bij vrouwen vol de wang te raken.
Al te ambitieuze wangzoeners staan bekend als besuqueros. Dat zijn meestal oudere mannen die erop staan om voorafgaand aan een vergadering of bij binnenkomst op een receptie alle aanwezige dames te zoenen, voordat men tot de orde van de dag kan overgaan. De besuquero is niet populair bij vrouwen en zijn aanwezigheid merk je aan de angstige blik van degene die bijna aan de beurt is. De zoenen van een besuquero zijn over het algemeen nat en gaan vaak gepaard met onaangenaam ruikende adem. (…)

(Argentinië het land van Máxima. Uit: hoofdstuk Dikke Zoenen.)


In Argentinië zijn de rokken tien centimeter korter dan elders op het continent. Jonge vrouwen zijn supersexy, maar ongenaakbaar. Mannen zijn aanhouders, want anders kom je nergens. Met wie je omgaat, wordt bepaald door het nest waarin je geboren bent.

(…). Het is ook een spel. Hij probeert je blik te vangen. Je aandacht te trekken. En jij? De trottoircode van Buenos Aires schrijft voor dat je je neus de lucht in steekt en tempo houdt, bij voorkeur hoorbaar met driftig op de tegels tikkende hakken.
Je weet: hij houdt aan. Hij volgt je stap en er komen argumenten. ‘Waarom zeg je niets? Gewoon gezellig even wat drinken. Meer niet.’ En uiteindelijk kun je hem een glimlach gunnen. Een blik? Hoogstens zeer tersluiks.
Bevalt het wat je ziet? Open met schroom de onderhandelingen, die langdurig dienen te zijn. Kijk hem nooit langer dan anderhalve seconden recht in de ogen. En stem alleen onder veel voorwaarden en met zichtbare aarzeling in met een afspraak. Een rechtstreeks antwoord, laat staan een vlot ‘ja’, zijn niet voorzien in het script. Dan slaat bij hem de paniek toe. Daar schrikt zo’n man van en je loopt het risico dat hij zijn tekst kwijtraakt.
Want ‘machismo is bluf’, meent psycho-analyticus Alberto Godin. ‘Onzekerheid, afgedekt met een vals gevoel van superioriteit.’ Om het beeld compleet te maken: uiteindelijk bepalen de vrouwen de heftigheid van het machismo. Want op hen stemmen de onzekere mannen hun gedrag af.
(…) Alicia Robles, een onderzoekster van 58 jaar, geniet van het spel. ‘Je voelt je een koningin,’ zegt ze. Ze is net de Avenida Libertador, twaalf rijen breed, overgestoken. Waar ter wereld komt het voor dat zo veel rijen auto’s spontaan voor je stoppen? ‘Al die automobilisten zijn blij dat ze galant kunnen zijn.’ Zij heeft een theorie: een vrouw die eenmaal verwend is met het uitbundig eerbetoon van een Argentijnse man, kan nooit meer wennen aan een Europeaan. ‘Die zijn zo concreet en koel, nooit opdringerig. Ze zijn misschien hoofs, maar zonder poëzie.”

(Argentinië het land van Máxima. Uit: hoofdstuk Vrouwen van Buenos Aires.)