Heimwee naar de horizon

Heimwee naar de horizon

Omzwervingen door Zuid-Amerika

Flaptekst
‘De aankomst in een nieuw land of een vreemde, verre stad is als de eerste nacht met een onbekende minnaar. Het is een ontdekkingsreis met de zintuigen als gids. Er is de opwinding van een verrassing en van nieuwe dingen. Soms is er de sensatie van gevaar, of het gevoel een buitenstaander te zijn (...)
Je slaapt dubbelgevouwen in een hangmat bij een rokerig vuur zoals bij de Ianomami, drinkt zuur maïsbier met dronken indianen in een dorp bij Ayacucho en perst je tussen negentien andere lijven in de achterbak van een pick-up, die daarna met levensbedreigende snelheid van de berg omlaag schiet, en geeft geen kik. Want dat doen de anderen ook niet.’

Overleven in vele werkelijkheden is voor Ineke Holtwijk een modus vivendi geworden. Al negen jaar leeft en werkt zij in Zuid-Amerika. Ze bereisde het hele continent van Vuurland tot Venezuela en van de Andes tot de Amazone. Ze bezoekt Ianomami-indianen die in het stenen tijdperk leven, trekt met een manke loodgieter door de woestijn van Chili, schuimt de straten en tangobars af in nachtelijk Buenos Aires, verkent het Bolivia van Che Guevara en het Macondo van Gabriel García Márquez.

‘Heimwee naar de horizon’ is een feuilleton van landschappen en van mensen, met een andere logica, andere waarheden en andere mythen.

Recensies
Ze leest, ze vraagt, ze kijkt, ze denkt, ze schrijft en dat doet ze allemaal scherp.
Maarten Steenmeijer, Vrij Nederland

Haar natuurbeschrijvingen zijn soms zo wervend dat je meteen het vliegtuig zou willen nemen.
Anne Brumagne, De Morgen

Haar reportages hebben die onnavolgbare Holtwijk-touch, waardoor je ze na enkele lijnen al herkent. […] ze schrijft geestig en met kennis van zaken.[…Je kunt niet anders dan onder de indruk zijn van de souplesse waarmee ze research, sfeerschepping en eigen beleving tot een naadloos geheel maakt.
Flip Huysegems, Standaard

Wie kennisneemt van haar werkwijze, zal zich niet verbazen over de hoge kwaliteit van het werk dat ze door de jaren heen heeft afgeleverd. Ook deze bundel artikelen waarin aspecten van (…) alle landen van Latijns-Amerika de revue passeren, boeit door de verfrissende wijze waarop Holtwijk de werkelijkheid op dit bonte continent weet weer te geven. (…)
Holtwijk observeert en relativeert de Latijns-Amerikaanse werkelijkheid als geen ander (…)
Roeland Sprey, Leeuwarder Courant

Serieus maar daarom niet minder vermakelijk, is de de nieuwste bundel reisverhalen van Volkskrant- en Journaalcorrespondente Ineke Holtwijk. (…) Met encyclopedische nauwkeurigheid en een groots observatievermogen brengt Holtwijk een continent in kaart waarvan wij eigenlijk bar weinig weten. Fit for Fun

Het nieuwe boek van Ineke Holtwijk laat zien hoe groot de onderlinge verschillen en vooroordelen [tussen Zuid-Amerikanen] zijn. (…) De schrijfster zwierf overal en nergens rond en probeerde zoiets lastigs als ‘de volksaard’te pakken te krijgen. (…)En ze slaagt uitstekend in haar doel, zonder ooit saai te worden.
Grasduinen

Holtwijk behoort tot het prijzenswaardige type correspondent dat overal op afstapt en de berichtgeving uit de tijdelijke basis niet voornamelijk ontleent aan wat lokale krant, tv of radio te melden hebben.
Bert Brevoord, Parool

Fragment
Tot zijn achtste woonde Gabriel García Márquez bij zijn grootoudres in Aracataca, een dorp met een naam die klinkt als een knetterende mitrailleur (…).
‘Je kunt het niet missen,’zegt de politieman bij een controlepost met zandzakken even buiten de stad Santa Marta. ‘Almaar rechtuit.’ De weg is nieuw en zonder gaten, vermeldt hij behulpzaam. Er is maar één probleem: ‘Het is rood gebied.’
In de code van oorlog en vrede op zijn Colombiaans betekent het dat de wegblokkades vaker van linkse guerrillagroepen zijn dan van het leger. En dat buitenlanders een verhoogd kidnaprisico lopen. Maar een beetje pelgrim laat zich daar niet door weerhouden. Dus snort de taxi over het asfalttapijt door houten dorpen met felgekleurde bierreclames, langs weilanden met witte koeien, riviertjes met witte keien en zompige bananenplantages. Want het heeft geregend. Het is onmarquesiaans koel en de groene kartelrand van bergen die de horizon afzoomt, steekt in een dot mist.
En dan is daar Aracataca. Niet te missen. (…) De combustibles-winkel heet hier Comercial Macondo. En op de achterkant van de rammelende bonte bussen staat ‘Aracataca, wereldhoofdstad van de literatuur’. En ‘De toekomst van Macondo smedend’. (…)
Was ‘Honderd jaar eenzaamheid’ nooit geschreven en had Márquez geen Nobelprijs gekregen, dan was Aracataca een Colombiaans dorp geweest als de andere. Een dorp waar de kippen op straat lopen, handelsreizigers valse Rolexen uit Panama uitventen en dan weer op de bus stappen, de evangelist verf krijgt van de gemeente om zijn waarschuwing (‘God ziet en hoort alles’) op de muren te schilderen, zieken tot de geest van een overleden dokter bidden, na vijven de dominostenen kletteren en tieners op het plein onder de amandelbomen om elkaar heen hangen.
Maar het is geen gewoon dorp. De amandelbomen op het plein zijn tot nationaal monument verklaard. Net als het houten huis waar de Grote Schrijver heeft gewoond. Het was al half afgebroken, maar de slaapkamers met zinken dak op het achtererfje zijn gered zodat het nageslacht kan zien waar Amaranta en Rebeca Buendía ’s middags in Macondo zaten te borduren. De kastanjeboom is niet zomaar een boom: aan deze stam werd José Buendía vastgebonden, vertellen gebruikers van het huis.
Het is niet meer wat het is. Alles is verheven tot toneel van de wereldliteratuur. In Aracata is de fantasie werkelijkheid geworden. (…)De Grote Schrijver werd dorpsheilige. Zelfs in het biljartcafé hangt zijn portret. (…) Komt de schrijver nog regelmatig? Zijn laatste bezoek is meer dan tien jaar geleden, zegt de museumdirecteur. ‘Hij had een spijkerbroek aan en hij was met vrienden.’

(Heimwee naar de Horizon. Uit: hoofdstuk Aracataca. Honderd jaar waanzin, geloof en geluk.)